Kundalik bitiklarim... » Behzod

BOG’CHAGA BORGAN BIRINCHI KUNIM…

Behzod — Mon, 30 Nov 2009 02:36:55 +0000

Bog’chaga birinchi borgan kunim haligacha esimda. To’rt yoshimda bog’chaga borganimni hisobga olsam, 1984-yillar… O’shanda dadam va onam meni va bir yosh katta akam Sherzodni bog’chaga bermoqchi edilar. Lekin borganimizda, yo joy kammidi, yoki bir oiladan faqat bitta odam olisharmidi, ishqilib, ikkalamizdan faqat bittamizni olishlari mumkinligini aytishdi. Ota-onam meni berib, akamni qaytarib olib ketishmoqchi bo’lishdi. Lekin men qolishni hech ham xohlamadim. Nega endi akam ketadiyu, men qolishim kerak. Bog’cha opalar meni majburlab ushlab olishdi. Men rosa dod deb yig’ladim, qo’llaridan qochib ketaman, deb tipirchilab yig’laganlarim esimda, lekin baribir ota-onam va akam ketishdi, men esa bog’chada qoldim.

O’shanda rosa xafa bo’lgandim…

BOG’CHADA HAM KITOB O’QIYMANMI?

Behzod — Wed, 18 Nov 2009 13:13:39 +0000

Men yoshligimdan o’qishga mehr qo’ygan ekanman. To’rt yoshimda men va bir yosh katta akam bog’chaga boradigan bo’ldik. Uch yosh katta akam esa maktabning 1-sinfiga borayotgan edi. Men maktabda o’qish-yozishni o’rgatishlarini bilardim. Shuning uchun onamdan, bog’chada ham o’qishni o’rgatishadimi, deb so’raganim esimda. Onam yo’q, deb javob berganlarida xafa bo’lib ketgandim.
Akamlar maktabga qatnab, o’qish-yozishni o’rganishib olishdi. Men ularning kitoblariga, daftarlariga termulib o’tiraverardim.
Bir kuni o’rtancha akam alifbe harflari bitilgan bir parcha qog’oz olib keldi. Men undagi harflarni yodlab, akamlardan so’rab-so’rab o’qishni o’rganib oldim. Bog’chada tarbiyachi opalarim menga bino tepasiga yozilgan yozuvlarni o’qittirishardi…
1-sinfga kirganimda, o’qituvchilar har bir o’quvchini doskaga chiqarib, “Ona, ana non” degan kichkina matnlarni qayta-qayta o’qittirishaverardi. Men siqilib ketardim, tezroq katta matnlarga kelsag-u derdim.

“Bolaligim, seni sog’indim” turkumidan

BOLALIGIM, SENI SOG’INDIM…

Behzod — Mon, 02 Nov 2009 22:58:02 +0000

Behzod to'rt yoshda...

Bolaligini sog’inmaydigan odam bo’lmasa kerak. Albatta, hali qarib yoshimiz bir joyga borib qolmagan bo’lsa ham, lekin hozirdan bolalikning beg’ubor damlari tez-tez yodga tushadigan bo’lib qoldi.
Ha, bolalik boshqacha edi. Gunohlardan xolilik, hatto gunohlar, yomonlik qilish hissi yetti uxlab tushingga ham kirmaydigan bir davr. Pokiza bir davr…

Keling, bolaligimizni xotirlaymiz. Go’zal damlar, shirin voqealarni bir-birimiz bilan baham ko’ramiz.
Eng yosh davringizni eslay olasizmi? O’shanda necha yosh bo’lgansiz? Masalan, men bir yosh bo’lgan davrimdagi voqeani tiniq xotirlayman. Atak-chatak qilib endi yurayotgan paytlarim edi…
O’shanda yangi uyimiz hali bitmagandi. Otam (dadamning dadalari, hozir yoshlari 80 ga borib qolganlar) bir xonaning ichida suvoq qilayotgan edilar. Ikkinchi xonadan bu xonaga o’tish eshigida, adashmasam, arava yoki odam o’tishi uchun bir taxta qo’yilgan edi. Men shu taxtaning ustiga chiqib, devorga qo’lim bilan tayangancha sekin yurib o’tganimni eslayman.
Ota-onamga hozir bu haqda gapirsam, hayron bo’lishadi: o’shanda men bir yosh bo’lgan ekanman.
Xo’sh, siz ham yoshligingizni eslab turasizmi? Qanday shirin xotiralaringiz bor? Sizning bolaligingiz qanday o’tgan?

“Bolaligim, seni sog’indim” turkumi ostida bolalik xotiralarimni yozib borishni niyat qildim. Shirin o’tmishimizga qiladigan safarimizda siz ham ishtirok eting. Buning uchun blogimizni kuzatib boring.